Biografia

Mimo, że Rafał Łysak jest absolwentem wydziału aktorskiego łódzkiego PWSFTviT, to na chwilę obecną szersza publiczność poznała go raczej dzięki niezwykłym zdolnościom reżyserskim. Jego debiut dokumentalny pt. „Miłość bezwarunkowa” został nagrodzony prestiżowym Złotym Lajkonikiem na Krakowskim Festiwalu Filmowym. Jury uzasadniając przyznaną nagrodę, napisało: „opowieść o intymnej rzeczywistości ludzi różnych pokoleń, która wymyka się stereotypowym osądom. Świat widziany z tak bliska potrafi być tolerancyjny, bo miłość jest bezwarunkowa”. Rafał Łysiak jako twórca udowodnił, że o trudnym społecznie temacie jakim jest międzypokoleniowa akceptacja odmienności seksualnej, można opowiedzieć w ciepły sposób, który jest w stanie sprowokować konstruktywną dyskusję, a przy okazji dotrzeć do jak największej liczby osób. Imponuje nam temperament młodego twórcy, który miał odwagę skierować kamerę w swoją stronę, opowiedzieć o sobie i relacjach z bliskimi, w sposób, na który wielu z nas nie miałoby śmiałości. 

Biografia

Zasada jest: prosta, mała historia o uniwersalnym przesłaniu i mamy świetny film dokumentalny. Jednak łatwo o zakalec. Pawłowi Łozińskiemu zaś zawsze świetnie wychodzi. Jaki jest zatem sekret dobrego kucharza?

Dokumenty Pawła opowiadają drobne, ludzkie historie. Reżyser nie musi jechać na drugi koniec globu, by pokazać nam wielką, uniwersalną historię. Wystarczy, że wyjdzie na własne podwórko, pogada z sąsiadem… Tak właśnie powstały „Siostry”. Zaledwie kilkunastominutowy film o dwóch siostrach, starszych już paniach, siedzących przed domem na ławce. I w ciągu tak krótkiego czasu, reżyser uchwycił istotę ich relacji. Świat skupiony jak w soczewce.

Filmy Pawła choć dotykają spraw bolesnych, trudnych, nie zostawiają nas w poczuciu bezsilności. Wręcz przeciwnie. „Chemia” choć pokazuje ludzi chorujących na raka, nieraz u progu śmierci, to nie jest to obraz z barokowym przesłaniem „memento mori”, który pozostawiałby nas wstrząśniętych, przerażonych zbliżającą się nieuchronnie śmiercią. Owszem, jest poruszający i nie unika tematu cierpienia – tak w końcu wygląda nasze życie, również tak. Nie oznacza to jednak, że należy się umartwiać, przesadnie dramatyzować. Ale starać się przyjąć sytuację taką, jaka jest. Wówczas dostrzeżemy jak wiele radości przyniosą nam drobne sprawy. I jak dla tych drobnych spraw warto żyć – śmiertelnie chorzy wiedzą o tym najlepiej.

Jest jeszcze jeden przepis: o rzeczach trudnych, mów lekko. W tych filmach nie brak nigdy dowcipu, ciepła. Paweł potrafi spojrzeć z przymrużeniem oka. Nawet przy tak trudnym temacie, jak pogrom Żydów w „Miejscu urodzenia”, znajduje miejsce na oddech, na zwyczajną, ciepłą opowieść o dziejach Henryka Grynberga.

Istotne jest jednak to, że zawsze są to historie opowiadające o konkretnym człowieku, poprzez którego widzimy człowieka w ogóle. Jak w króciutkim filmie „Inwentaryzacja”: przez kilka minut w zupełnej ciszy przyglądamy się inwentaryzacji cmentarza żydowskiego, wielkiego martwego miasta, aż na sam koniec, komuś udaje się odszyfrować jedną tablicę nagrobną i czyta na głos jedno imię, rok urodzenia… Wystarczy z ogromu miasta wejść do jednego mieszkania, usiąść na jednym podwórku, porozmawiać z jednym człowiekiem.

Biografia

Nie chodzi o to, że za zdjęcia do filmu „Jesteś bogiem”, którym chcemy się w tej trasie z wami podzielić, Radek Ładczuk był nominowany w konkursie Plus Camerimage. Ani o to, że za poprzednie filmy, jak „Sala Samobójców” czy „Koniec Rosji” otrzymywał nagrody na polskich i zagranicznych festiwalach. Nie o to też, że ukończył łódzką szkołę flmową i jest młodym, zdolnym operatorem. Chodzi tu o coś znacznie ważniejszego.